DaglI -I-
O geldiginde hep kandiriliyormus duygusuna kapilirdim. Alti-yedi yillik müsterimdi. Her çarsamba uzak dag köyünden iner, ailesinin ilaç siparislerini bizden alirdi. Kalabalik ve çok ilaç kullanan bir aile oldugu belliydi. Iki-üç hafta üst üste veresiye yazdirir, onu takip eden hafta bir kismini öder, fakat yine alis-veris yaptigi için ona açilan kredi büyüyerek devam ederdi. Her çarsamba "Gelmeyecek, bu miktar onu çok asti" diye düsünürdüm. Geldiginde de çok rahatlamazdim. Çünkü tüm sakinligiyle, elinde çek oldugunu ama haftaya tahsil edebilecegini söyler, ciliz sesle yaptigim itirazlarima aldirmadan alisverisini yapardi. Yakinda da saglik sigortasinin tamamlanacagini söylerdi.
Böylece seneler geçti. Ya bizi oyalamaya alismisti, ya birileri de onu oyaliyordu. Çekleri hiç zamaninda ödenmiyordu. Ne satip çek aldigini da bilmiyordum. Zaman geçtikçe ailesini de tanidik. Pomaktilar (Bulgar göçmeni). Sekiz çocugu vardi. Çocuklar Türkçeyi okulda ögrenmislerdi. Okulun anlami da zaten buydu.
Müsterimin dedikleri zamanla olmaya basladi. Saglik karnelerine hak kazandi. O genis ailesine daha kolay ilaç alabiliyordu. Saniyorum islerini de daha yoluna koymustu.
Geçen çarsamba geldiginde baktim yine parayla ilaç aliyor. "Ne oldu" diye sordum. "Saglik karnelerinin yillik vizesi geçti" dedi. Hemen müdahale ettim. "Sen simdi al, karneler onaylaninca resmilestiririz" dedim. "Olmaz param var" dedi. "Zaten senelerce kahrimi çektiniz. Allah sizden razi olsun. Bunun için sizi bekletemem."
Her zaman onun dedigi olurdu. Hep kendinden emindi. Borç yazdirirken de, çekinin haftaya ödenecegini söylerken de. Bizim fedakarligimizdan emindi.
Borçlar da, çekler de ödenmeyebilirdi. Biz de fedakar degil tedirgindik. Ama o kendine inaniyordu. O ödeyecegim derken samimi oldugu için, ona söylenenlere de inaniyordu. Eninde sonunda da onun dedigi oluyordu zaten.
Ben bunlari onun ardindan düsünürken telasla tekrar içeri girdi. "Neredeyse karinin ilacini unutuyordum" dedi. Hatirlamis olmaktan mutluydu. Islerini yoluna koymus ve sevdiklerine tasimaktan keyifliydi.
Onu eczaneden içeri girerken gördügümde, içimden ayaga kalkmak geliyor ve "Bu insan senin için önemli" uyarisi veriyor beynim.
DaglI, beni mahçup etti. Beni sasirtti. Bana ögretti.
Mart 97/Biga