Yasamak bir sanattir, hem de oyle bir sanattir ki icra edeni sanatla ugrastigini anlamaz. Denizin derinliklerinde yildizlari seyredip bulutlarin uzerinde mercan kayaliklarinin arasindan gecmek kadar zordur yasam, hatta iste bu kadar imkansizdir yasam. Cikmazlar arasinda kaybolan insanin anlayamadigi, guzelligini kavrayamadigi bir seydir yasam. Sadece „yasanmisliklar" silsilesi olarak kalmasi, yokolup bitmesi gerektigi dusunulen zaman yiginidir yasam.

Yasamayi ogrenmek zordur. Zengin yasamanin kolayligini tadanlar, yasam sanatini kavradiklarini sanirlar hep. Oysa ki yasam sanatini en son kavrayacak olanlardir onlar. Sanat ogrenmenin zorlugunu, sanat ogrenmis olanlar ya da ogrenmeyi denemis olanlar bilir. Resim sergisini gezenler, resim yapmanin kolayligi uzerine binbir turlu yorum getirirler. Resim yapmak, ressam icin dahi zordur. Yasamak da yasayan icin dahi zordur ki her yasayan da bir ressam kadar sanatci degildir. Eger ki bir gun sokakta yuruken kafanizdaki tum dusunceleri silip atabiliyor ve sadece yurumus olmak icin, sadece birseyleri gormus olmak icin yurudugunuz fikrine kendinizi adapte edebiliyorsaniz; eger ki kimse icin degil, sadece kendiniz icin giyinmeyi, okumayi, yazmayi, CD almayi, sadece kendi zevkleriniz dogrultusunda eglenmeyi becerebiliyorsaniz; eger ki „caga ayak uydurmak" gibi kof bir gerekcenin ardina gizlenmeden „caglar arasinda" gezinebiliyorsaniz; eger ki kendi harmoninizi, kendi estetiginizi, kendi kralliginizi, imparatorlugunuzu yaratabiliyorsaniz yasama sanatini „ogrenmeye baslamissiniz" demektir. Bosuna ugrasmayin, bu sanati ogrenecek kadar cok kalmayacaksiniz bu dunyada ama en azindan ne kadar zor bir sanat oldugnu gormus olacaksiniz.

Kaygilarla bezenmis bir yasamdan siyrilabilmektir yasanmisliklar arasinda en guc olani. Kendi yolunu cizebilmektir, askin dahi buna mudahale etmesine izin vermeden. Onurlu olmaktir...Insanlara bir seyler ispatlama kucuklugunden arinabilmektir, yollara taslari dizip kesfedilmeyi beklemektir. Gunu gelince, yeri gelince herkese „hayir" diyebilmektir, kimseyi gormeden yuruyebilmektir. Selam verenlerin selamini alip yoluna devam etmektir. Yasama sanatinin ilk kurali, yasadigin seyin bir sanat oldugunu bilmektir, kaliteyi aramak, komplekslerden arinmaktir. Her nasihata kulak asmamayi bilmektir. Sonu „...dir" ile biten her sozun, okul caglarinda klasorlerin icine yazilan her „ozlu soz" sanilan seyin aslinda cok da icerikli olmadigini idrak edebilmektir; anlasilmasi zor olan seyleri koru korune dogru kabullenmemeyi bilmektir. Kendi ozlu sozlerini, kendi fikirlerini yaratip baska hic kimseye de bunlari empoze etmeye calismamaktir.

Yasama sanati, yasandikca ogrenilecek olan sanattir; yasandigi kadariyla ogrenilmeye musait sanattir. Deniz kiyisinda kumlara bulanmaktan korkmadan taklalar atabilmektir, kendini cok da onemli sanmamaktir.

Yasama sanati, baskin olma tutkusuyla yananlarin iclerinde sonmus olan sanattir...

Yasama sanati, yasayanini mutlu eden sanattir...

Yasama sanati, gittikce unutulan sanattir...

kivanc@turkiye.net

31 Mayis 1998

Onceki Yazilarim