|
Seven insan, hicbirseyin sahibi degildir cunku sevgiliye teslim etmistir herseyini.
Sevgi ve muhabbet ile sahiplik duygusu bir arada barinamaz. Kendimizde olani baskalari
icin harcamak ve karsilik beklemeksizin bizde olandan onlarin yararlanabilmelerini
saglamak icin Allah rizasi ile, bilerek ve isteyerek "vermek" sahiplik duygusuna
tamamen ters degil midir? Sahiplik duygusunun ustesinden gelmek icin calismak sevgi
yolunda atilmis saglam bir adimdir.
"Ben" duygumuzu azaltarak yaptigimiz iyiliklerle ve emekle olusturdugumuz her
yeni sevgi ise gonul gozumuzun biraz daha acilmasina yardimcidir. Gonul gozumuzle daha
genis bir cerceveyi, etrafimizda gorebildiklerimizin otesini algilamayi, "zahiri"
goruntulerin otesindeki gercek goruntuye ulasmayi basaririz. Gonul gozuyle gorerek
sevdigimiz ve yaptigimiz hersey kul ile Allah arasindaki bagin guclenmesine yardim eder.
Iyilik ve emek yaninda dogruluk da sevginin vazgecilmez bir parcasidir. Sevgi, sevgi
duyduklarimizin ya da bizi sevenlerin bakislarinda degil, ayni seye ve ayni yere
bakabilmemizdedir. Dogru olani bulabilmek, dogru yone bakabilmek ve dogruyu sevebilmek
icin ise kendimizin dogru olmasi gerekir. Tasavvuf buyugumuz Yunus Emre:
"Cumleler dogrudur sen dogru isen
sozleriyle ne de guzel aciklamistir dogrulugun gerekliligini.
Butun sahte duygulardan arinmayi basardigimizda, sevgilerimizi iyilik ve emek ile
yasadigmizda Alemlerin Rabbi olan Allah' a daha yakin olmayi basarmis oluruz. Cunku
sevginin nedeni ve kaynagi O' dur. Sevginin iyilik oldugunu soyleyerek basladigimiz
soylesimize en buyuk sevgilinin, Allah' in bizler icin indirdigi su
ayetle son verelim:
"Sevdiginiz seylerden harcamadikca asla iyilige eremezsiniz.
Ne harcarsaniz Allah bilir.
" (Ali Imran Suresi, 92) |