RUHLAR DA AGLAR... |
|||||
|
Geçen gece
bir hiçkirik sesiyle uyandim. Bakindim etrafima ama kimseyi göremedim
aglarken. Kim agliyordu böylesine içli anlayamadim. Ben iyiydim. Ben aglamiyordum ki. Gözlerime baktim
kupkuru. O kadar çok gün geçmisti ki aradan ben aglamayali. Daha dogrusu
aglayamayali. Evet biliyordum ben artik aglayamiyordum. Çünkü yüregime
oturmustu acilarim. Öyle bir yerdeydiler ki gözyaslarimin akmasina bile izin
vermiyorlardi. Büyük acilarin sessizligini yasiyordum kaç gündür. Aglayan ben degilsem kimdi peki? Benim gibi acili kim olabilirdi gecenin bu saatinde? Hiçkirarak aglayan... Bir zamanlar benimde yapabildigim gibi. O zamanlar aglayarak bir nebze olsun hafifletirdim
acilarimi. Ama simdi yüregime oturan onlarla bütünlesmistim. Gülebiliyordum
artik. Yani digerleri öyle saniyordu aslinda. Oysa bilmiyorlardi her
gülücügün ardinda gizlenen binlerce gözyasini. Geçmisi unutmaya degil hatirlamamaya çalisiyordum artik.
Çünkü anlamistim unutulamayanlar oldugunu. En iyisi kaçmakti. Hatirlamamak
için kaçmak. Etrafimdaki herkes uyuyordu baktim. Anlam veremedim bu
hiçkiriklara. Boyunlarini bükmüs sabah günesle uyanmaya hazirlanarak uyumustu
iste diger güller... Rengarenk sari, pembe, kirmizi, beyaz... Ama bir tek ben vardim aralarinda
kan kirmizi... Yüreginin
yangini bedenine vurmus derlerdi bana hep... Aglayan kimdi? Biliyordum cevabini ama söyleyemedim kimseye. Ertesi gün
sordular kimdi o diye? Sadece Sustum!
|
|||||