VAHSi GÜLLER |
SAVAS ANI |
| Vahsi güller bitecek bu topraktan Sik avuclarinda akan benim kanimdir Sarhos gibi Her gece ayni köse basinda Tekrar tekrar ölecegim... Sigaramin dumaninda ölen benim umutlarim Bir nefes daha çek özlemlerimden Agzinda yalnizligimin aci tadini bulacaksin Ve gözlerinden akan aslinda benim gözyaslarim... Vahsi güller bitecek bu topraktan Aldanma zahirli dikenlerime Dokunma ölürsün benim gibi Her gece, her gece... Bir gün gelecek, ben gelecegim Kapin acik olsun Vurma kilitleri bedenime Ilk kez bu denli savunmasizim Ve ilk kez bu denli yikilmis belki de Cürümüs yapraklarim Yarim kalmis bir hataydim Sevilmemis Bir damla yagmura açilmis kollarim Bulutlar ardinda son buldu hayatim... Duman duman yikilacagim Gözlerini her görüsümde Çevir Parçalanmasin bulutlarin gözlerimde... Vahsi güller bitecek bu topraktan Sik avuçlarinda, yok olan benim hayatim Kimi gün; Bir kartal kadar vahsi Kimi gün; Bir çocuk gibi savunmasiz Kimi gün delicesine isyankar... Unutulmus aynalarda arama beni Her odadan kaçip gidecegim Her evden Hep baska bir trenle uzaklasacagim bu sehirden... Vahsi güller bitecek bu topraktan Küskün böcekler yapismis tenime Yapraklarim toz toz olmus Dagilir ellerinde... Siyahin saati çaldi Artik gömün beni yarinsiz zamanlara Tadini aldim bir kez sonsuzlugun Dudaklarimda ölümün aci tadi Kirmizi savaslardan Önce ya da sonra Farketmez Ezberimde yasamamisligin intikami Kendi bedenimde kazili umutsuzluklarim Suçum kabulümdür Gömün artik beni... Vahsi güller bitecek bu topraktan Zehirli güller Yalniz güllerTipki benim gibi... |
Bu; yüregin binlerce kez parcalanisi Bu; bir yerde ölüme adanmis bedenlerimizin isyani Askin o korkunç çigligiyla uyanisiydi siyah sabahlara Korkmus ve tiksinmistik yasamaktan Bu; binlerce kez aska aldanis Ve bir kez sevmekti bir insani... Sabahi bekledik, siyah bir ay dogdu gecemize Yildizlar kan gibi, bicak gibi damarlarimizda O en insafsiz vahsetin dogdugu daglarda Biz geceyle gündüzü ariyorduk Ellerimizde ölen insanlarin lekeli utançlari Bu; binlerce kez aska aldanis Ve bir kez sevmekti bir insani... Igreniyorduk artik kendimizden Her kursun, her ölüm Bir damga alin yazimiz Herkes gördü utancimizi yüzümüzde Artik aynalara bakamiyorduk... Sabahin üç buçugunda aglayan bir insan sesi Bir çocuk sesi ve bir düsman sesine uyaniyorduk Açtik Susuzduk Bilincin bittigi anda En yakin dostumuzu bir düsman saniyorduk Utaniyorduk kendimizden, igreniyorduk... Bu; binlerce kez parcalanisti kendi içimizde Bu; askin ölüme karistigi Bir nehir, bir deniz, bir okyanus sonsuzlugu... Yorgunduk, uykusuz Ve yalanciydik bütün bu düsmanlikta Artik ne hissedebiliyor Ne de sevebiliyorduk Bu; binlerce kez aska aldanis Ve sadece bir kez sevmekti bir insani Dalinda solmus yaprak gibi soluyorduk... Tokat gibi inen çigliklar Onlari biz vuruyorduk Insanligimiza ne olmustu Ne olmustuk biz Hiç acimadan masumiyeti vuruyorduk...
|