BiR HAYAT HiC BiR SEYDiR...
iSTANBUL - 17 KASIM 1997
Andre Malraux demis ki:
"Bir hayat hiç bir seydir, ama hiç bir sey de bir hayat degildir."
Evet, gerçekten de bir hayat hiç bir seydir...
***
Durmus, ailenin dördüncü çocuguydu, marangozluk ögreniyordu ite kaka, aslinda akli hep avarelikteydi. Askerlik çagi geldi, daglarda bir birlige gitti, teskeresine az kala çatismada vuruldu, annesine maas ve kara yaslar baglandi...
Ayse, yeni yürümeye baslamisti, evleri tek göz bir odaydi.Ortadaki küçük tüp patladi, alevlerin ve dumanin arasinda yandi, yitti gitti...
Zehra saglam pabuç degildi, akli fikri artist olmaktaydi, sonunda vergi rekortmeni bir mamanin evinde kendince bir söhreti yakaladi. Bir sabah taze ekmek almak için yola çikti, kirmizi bir arabanin altinda ezildi...
Ahmet muhasebeciydi, ufak bir sirkette. Akli daha çok paradaydi, her aksam kasadakinin birazini kendine sakladi, bir de sevgili buldu kizil saçli. Kumardi, borçtu derken, hesap kabardi da kabardi, buldu kendini köprünün tepesinde, firlativerdi bedenini bogazin buz gibi sularina...
Memo kücücüktü, oyun oynarken tarlada, elinde bir mayin patladi...Eli bir yana, kolu bir yana, kara saçli basi bir yana firladi gitti...
Zeliha bir ask cinayetinin kurbaniydi, sekiz yerinden biçak yedi. Parktaki en yasli agacin altinda, bir kan gölünün içinde bulundu genç bedeni...
Mehmet evlere servis veren bir kebapçinin motorsikletli kuryesiydi. Ne kadar hizli ulastirirsa lahmacunlari, acili kebaplari yerlerine o kadar fazla kazaniyordu. Yagmurlu bir günde iki arabanin arasina giriverdi. Polisler üstüne gazete koyarken, tiz bir kadin sesi telefonda verip veristiriyordu:
-Bu ne biçim bir servis,daha ne kadar bekleyecegiz?...
Ali zaten hiç dogmadi, üç buçuk aylikti bir küvete parçalanip atildiginda...Ölüm ilani bile verilmedi...
***
Isimler, isimler, isimler. Binlerce, onbinlerce, milyonlarca... Yillardan beri, asirlardan beri... Idam mangalarinin karsisinda, barikatlarda,savas alanlarinda,hastane odalarinda, karanlik sokaklarda, mülteci kamplarinda, tren kazalarinda, göçmen tasiyan sallarda, nükleer patlamalarda kaybolup gidenler...
***
Kimi ask, kimi vatan, kimi Allah, kimi para, kimi de de hiç bir sey için hiç bir sey olup gittiler...Ama bir hayat zaten hiç bir seydi. Eksikligini duymadi digerleri, hiç bir zaman...Ne Durmus'un, ne Ayse'nin, ne Zehra'nin, ne Ali'nin, ne Ahmet'in, ne Zeliha'nin, ne de adi o ya da bu olan dünyanin baska ülkelerdeki hiç bir seylerin...
***
Ya cümlenin öbür yarisi?...
"...ama hiç bir sey de bir hayat degildir..."
Burada yazi bitiyor.
Hayatin olmadigi yerde, o da hiç bir sey oluyor.
Selam sana Malroux...
Ve selam, o hiç bir sey olan küçük hayatlara...Hayat adina...
Solmaz Kamuran
© COPYRIGHT 1997, TURKIYE NET (www.turkiye.net)
