Rüyamdaki çocuk

Bir küçük tekne vardi ve teknede de küçük bir çocuk. Gözleri tipki deniz gibi, mavi ve çirpintili. Bir o yana, bir bu yana yatiyordu tekne. Çocuk o teknenin yelkeni kadardi, o tekneye aitti. Bir an bakistik onunla. Sonra gitti. Ufukta kaybolup gitti. Belki de bir rüyaydi.

Bir balon vardi ve balonun ipini tutan bir çocuk. Gülüyordu çocuk. Balon nazli nazli saliniyordu. Sonra bir firtina çikti, balonu koparip almak istedi ondan, ama çocuk balonun ipini birakmadi. İkisi birden karanlik gökyüzünde kaybolup gittiler. Giderken sesini duydum. Elveda , dedi. Belki de bir rüyaydi.

Bir bisiklet vardi ve üzerinde de bir çocuk. Yeni ögrenmisti bisiklete binmeyi. Sakin göz önünden ayrilma, dedi annesi. Ama o dinlemedi. Ucunda tabak gibi bir ayin parladigi gümüs bir yola dogru gitti. Giderken gördüm. Arkasina bakmadan elini bana sallar gibi kaldirip gitti. Belki de bir rüyaydi.

Simdi nereye baksam o çocugu görür gibi oluyorum. Ama o yok. Gözlerimi kapiyorum, uyuyorum, o rüyayi istiyorum. Ne rüya, ne de çocuk geri geliyor, canim sikiliyor.

Denize bakiyorum bir tekne, küçücük. Heyecanlaniyorum, acaba mi? Hayir tekne kiyiya yanasiyor, içindeki çocuk iniyor asagi.

Göge bakiyorum bir balon, kocaman. Heyecanlaniyorum, acaba mi? Hayir balon tek basina uçup gidiyor. Onu tutan çocuk aglayarak babasinin eline yapisiyor.

Sokaga bakiyorum, bir çocuk dolasiyor bisikletinde. Yagmur basladi, annesi sesleniyor, haydi eve... Çocuk eve giriyor.

Rüyami düsünüyorum...

Gerçegi algilamaya çalisiyorum.

Bu kis zor geçiyor... Dostlarimin ellerine yapisiyorum, minnetle...

Solmaz Kamuran

23 Ocak 2001