Vurulduk Ey Halkim, Unutma Bizi !

Dag gibi karayagiz birer delikanliydik
Babamiz, sirtinda yük tasiyarak getirirdi
Asimizi, ekmegimizi.
Arabalar siril siril isiklariyla caddelerden gecerken
Bizler bir mumun isiginda bitirdik kitaplarimizi
Kendimiz gibi yasayan binlerce yoksulun yüregini
Yüregimizde yasayarak katildik o büyük kavgaya
Ecelsiz öldürüldük.
Dövüldük, vurulduk, asildik.

Vurulduk ey halkim, unutma bizi !

Yoksullugun bükemedigi bileklerimize
Celik kelepceler takildi
Iskence hücrelerinde sabahladik kac kez
Isteseydik
Diplomalarimizi, mor binlikler getiren
Birer senet gibi kullanirdik
Mimardik, mühendistik, doktorduk, avukattik
Yazlik kislik katlarimiz arabalarimiz olurdu.
Yüregimiz isciyle birlikte atti
Köylüyle birlikte atti
Yasamimizin en güzel yillarini
Birer taze cicek gibi verdik topluma
Bizleri yok etmek istediler hep

Oldürüldük ey halkim, unutma bizi !

Fidan gibi genc kizlardik, hayat
Sakirdayan birer selale gibi akardi gozbebeklerimizden
Yirmi yasinda, yirmi bir yasinda, yirmi iki yasinda
Iskencecilerin acimasiz ellerine terkedildik.

Direndik kücücük yüregimizle
Direndik genc kizlik gururumuzla
Tükürülesi suratlarina karsi bahar cicekleri gibi
Taptaze inanclarimizi firlattik bos birer eldiven gibi
Utanmadilar insanliklarindan
Utanmadilar erkekliklerinden.

Hücrelere atildik ey halkim, unutma bizi !

Olümcül hastaydik
Bagirsaklarimiz dügümlenmisti
Hipokrat yemini etmis doktor kimlikli iskencecilerin
Elinde öldürüldük acimaksizin.
Gelinliklerimizin ütüsü bozulmamisti daha
Cezaevlerine kilitlenmis kocalarimizin
Taptaze duygularina birer mezar tasi gibi savrulduk
Vicdan sustu
Hukuk sustu
Insanlik sustu

Göz göre göre öldürüldük ey halkim, unutma bizi !

Kanserdik, ölüm
Her gün bir sinsi yilan gibi dolasiyordu derilerimizde
Uydurma davalarla kapattilar hücrelere
Hastaydik.
Yurtdisina gitseydik kurtulurduk belki
Birbucuk yasindaki kizlarimizi öksüz birakmazdik.
Once kolumuzu omuz basindan keserek
Yurtseverlik borcumuzun diyeti olarak
Firlattik attik önlerine
Sonra da otuziki yasinda
Birakip gittik bu dünyayi, ecelsiz.

Oldürüldük ey halkim, unutma bizi !

Giresun’daki yoksul köyülüler sizin icin öldük
Ege’deki tütün iscileri sizin icin öldük
Dogudaki topraksiz köylüler sizin icin öldük
Istanbul’daki, Ankara’daki isciler sizin icin öldük
Adana’da paramparca elleriyle
Ak pamuk toplayan isciler sizin icin öldük

Vurulduk, asildik, öldürüldük ey halkim, unutma bizi !

Bagimsizlik Mustafa Kemal’den armagandi bize
Emperyalizmin ahtapot kollarina
Teslim edilen ülkemizin bagimsiziligi icin
Kan döktük sokaklarda

Mezar taslarimiza basa basa devleti yönetenler
Gizli emellerle baslarimizi ezmek
Kanlarimizi emmek istediler
Amerikan üsleri kaldirilsin dedik
Sokak ortasiznda sorgusuz sualsiz vurdular

Yirmiiki yaslarindaydik öldürüldügümüzde ey halkim unutma bizi !

Yabanci petrol sirketlerine karsi devletimizi savunduk
Komünist dediler
Ulkemiz bagimsiz degil dedik
Kelepceyle geldiler üstümüze
Kurtulus Savasi’nda emperyalizme karsi
Dalgalandirdigimiz bayragimizi daha da dik
Tutabilmekti bütün cabamiz
Bir kez dinlemediler bizi

Bir kez anlamak istemediler
Vurulduk ey halkim unutma bizi !

Henüz cocuklugumuzu bile yasamamistik
Bir kadin eline degmemisti ellerimiz
Bir sevgiliden mektup bile almamistik daha
Bir gece sabaha karsi pranga vurulmus ellerimiz
Ve ayaklarimizla cikarildik idam sehpalarina
Herkes taniktir ki korkmadik
Icimiz titremedi hic.

Mezar topragi gibi taptaze
Mezar tasi gibi dimdik boynumuzu
Uzattik yagli kemetlere

Asildik ey halkim unutma bizi !

Bizi öldürenler, bizi asanlar
Bizi sokak ortasinda vuranlar
Agabeyimiz, babmiz yaslarindaydilar
Ya bu düzenin kirli carklarina ortak olmuslardi
Ya da susmuslardi bütün olup bitenlere
Ofkelerini bir gün bile
Karsisindakilere bagirmamis insanlarin
Gözleri önünde öldürüldük
Hukuk adina, ozgürlük adina, demokrasi adina
Bati uygarligi adina
Bizleri bir safak vakti ipe cektiler

Korkmadan öldürüldük ey halkim unutma bizi !

Bir gün mezarlarimizda güller acacak ey halkim
Unutma bizi
Bir gün sesimiz hepimizin kulaklarinda yankilanacak
Ey halkim unutma bizi
Ozgürlüge adanmis bir top cicek gibiyiz simdi
Hep birlikteyiz ey halkim
Unutma bizi, unutma bizi, unutma bizi.

Hep "Özgürlük Için" Hep

Düsünceyi tutsak edip kitaplari yakanlar
Sokaklarin ortasinda, bize kursun sikarken
Kalem kirip sorgusuzca bize hüküm verirken
Ozgürlügün sarkisini haykirarak olürler

Vurulduk aglamadik
Dovüstük degismedik
Kacmadik tükenmedik
Unutma bizi unutma bizi
Mezar taslarinda sakin unutma bizi

Cicek gibi toplanip da fidan gibi kirarken
Karaligin ortasinda mumlar gibi yanarken
kalem kirip sorgusuzca bize hüküm verirken
ozgürlügün sarkisini haykirarak ölürler

Vurulduk aglamadik
Dovüstük degismedik
Kacmadik tükenmedik
Unutma bizi unutma bizi
Mezar taslarinda sakin unutma bizi

Ugur Mumcu, 1975

Bu yaziyla ilgili yorumlariniz varsa yazara mesaj gonderebilirsiniz.

Bu sayfa 29 Eylül 1996'da evde hazirlanmistir...