Vizyon/Abdullah Ocalan ve Kurt Sorunu Anketi

“Sadece Ataturkcu” ya da “Sadece Musluman” olmaktan baska insanin aklinda tortu birakmayan kisiler vardir. Gulumsemeyle animsanip, inanmisliklarini “Yahu, bunun inanc acisindan benden ne fazlasi var ki?” diye sorgulamama hosgorusuyle bellegimize attigimiz.

Yaptiklari is ve sosyal statuleri hep ikinci planda kalir. Daha cok, ya Ataturk’e ya da Islam’a sahip cikmalariyla animsanirlar.

Sahip cikmaya kalkistiklari inanclarina ne kadar zarar verdiklerini bilmeksizin, aldiris etmeksizin davul-zurna, bando-mizika, bagir-cagir firtinalar estirirler. Tek tip bir inanmislik portresi vardir her ikisinde de. Hep, tek tip beklenir, yaratici olunmasi onemsenmeksizin.

Sadece Muslumanlar, Sadece Ataturkculerden, Sadece Ataturkculer de, Sadece Muslumanlardan hep nefret ederler. Birbirlerinin daima oncelikli dusmanidirlar.

Temelde ikisi de bolucudur. Bu kamplasma, inanclarinin ve de bu inanca sahip cikan kendilerinin ne kadar onemli oldugunun bir kez daha altini cizer. Hircinlastikca bolerler, boldukce onem kazanirlar, onem kazandikca taraftar toplarlar. Zulum geliyor diye, teror yaratip, aslinda zulmederler.

Karsilikli kinleri birbirlerinin duzenlerini ve hayatiyetlerini besler. Birbirlerini yok etme sanslari yoktur. Ama bu yolda her caba ile aslinda birbirlerini besleyip, buyuturler. Bundan da hic geri durmazlar.

Hem Dindar Hem Cagdaslar, mutlaka karsi taraftandir onlar icin.

76 yildir iktidari elinde tutanlar, “Nerede hata yaptik?” diye sormadan verip veristirirken, yine 76 yildir ozgur yasayan hanimlar “Biz ortunecegiz.” diye tuturuveriyorlar.

“Kizkardesimin basortusune uzanan eli kirariz!”
“Ataturk’un meclisine basortulu sokmayiz!”

Bir akli basinda adam da cikip. “Hanimefendi istediginiz yere inanciniz geregi basortusuyle giriniz. Devrimleri deliniz. Ancak ilerde esiniz imam nikahiyla bir hanim daha alirsa TC Sulh Hukuk Mahkemeleri'ne degil dogrudan mahallenin imamina gidip, adalet arayiniz. Beyiniz olunce mirasini diger
esi ve cocuklari ile paylasiniz.” diye “dual” bir hukuk onerisi ile filan cikmiyor.

Kimse kimseyi biraz daha dusunceli olmaya davet etmiyor. Varsa yoksa kaba kuvvet.

76. Yil’da yoneticilerimiz, cadirlarimiz, burokrasimiz, ilericimiz, gericimiz hepsi 76 yasinda. Hicbirini yenilemedik.

Din elden gitmiyor. Cumhuriyet’te tehlike de degil. Ama demokrasi surekli tehdit altinda.

Cok partili yasama gecerken Turkiye’nin ongoruleri vardi. Demokrasi’ye guvenmek cesaretini gosterdi. Simdi oldugu gibi “gerektiginde kullanmak uzere” yedek sistemleri de yoktu. Turkiye 76 yil once cesur bir ulkeydi. Simdi golgesinden korkuyor. Sadece Musluman ve Sadece Ataturkculerin kah arenasi, kah oyuncagi oldu bu ulke.

“Hem Dindar Hem Cagdas”lar ulkeyi geri istemeye basliyorlar. Bu talep gitgide artacak. Kavgasiz bir duzen kurulacak, kimse de halinden, en azindan, bugunku kadar sikayetci olmayacak.

Goreceksiniz... Birarada kavgasiz yasayacagiz.

Bunu, sukunetini koruyup, vergisini odemis, askerligini yapmis, aramizdan sessizce ve onurla ayrilmis, bize bugunleri gostermis, Turkiye’ye sadakatle inanmis Atalarimiz’a borcluyuz.

9 Kasim 1999
Ihsan GOREN
editor@turkiye.net

Vizyon Arsivi